25 Views

Uvagai

Literature & Fiction | 15 Chapters

Author: Idhazhini Krishnan

25 Views

Aasiriyari kadhai nammai kaipidiththu uvagai ennum pennin vaalkkaiyai kaana alaiththu selkirathu. Avalin uravu sikkalgalai, kanavugalai namakkul eluppugirathu. Avalin kelvigal avalukkaaga nammidam irunthu purappadugindrana. Perumudichchu pottu ovvoru mudichchaaga ovvoru aththiyaayaththilum avilkkiraar. Oru aasiramaththu pennaay arimugamaagum uvagai avalin kaalasoolal, aval kadanthu vantha paathai, aval ammaavin kadhai, yaemaatrappatta pengalin v....

Chapter - 1

2019 ஆண்டு

சிறந்த சமூக சேவகி, சிறந்த ஆசிரம நிர்வாகி விருதை பெறுபவர் உவகை.

கஸ்தூரி ஆசிரமம்

ஆசிரமம் தொடங்கி இருபது வருடங்கள் கழித்தும் தன் சிறப்பு, பெருமை எதுவும் குன்றாமல் நிலைத்து நின்றிருந்தது. முதலில் ஒரு குழந்தையால் உருவாகிய ஆசிரமம் இன்று பல பெருநகரங்களில் தன் கிளைகளை அமைத்து அனைவருக்கும் உதவிக்கொண்டு தன் பெருமையை பாரெங்கும் பறைசாற்றிக்கொண்டிருக்கின்றது.

விருது அறிவிக்கப்பட்டதும் தன் இருக்கையிலிருந்து எழுந்தாள் உவகை. 23 வயது நிரம்பிய இளம்பெண். தன் கொஞ்சும் கண்கள் மூலம் பார்ப்பவரை அன்பால் கட்டி இழுக்கும் அழகு என்றாள் அது மிகையாகாது. இளஞ்சுவப்பு வண்ண காட்டன் சேலையில், இடை வரை நீண்டிருக்கும் கூந்தலை கொண்டையிட்டு நெற்றியில் ஒற்றை கருப்புநிற பொட்டு வைத்து, கூரிய நாசியில் ஒற்றை வெள்ளைக்கல் மூக்குத்தியும், செவிகளில் சிறிய ஜிமிக்கியும், அதரங்களில் மென்னகையுடன் கழுத்தில் சாதாரண செயினும் ஒரு கையில் இளஞ்சிவப்பு நிற கண்ணாடி வளையலும் மறு கையில் கருப்பு நிற கைக்கடிகாரமும் கால்களில் சிறு ஓசையும் எழுப்பாத கொலுசும் என பார்ப்பவர்களுக்கு இயல்பாய் தெரிபவளின் வளர்ச்சி அபரிமிதமானது.

நிமிர்ந்த நடையும், எவரையும் எதிர்க்கும் ஆற்றலும், துணிவும், தன்னம்பிக்கையும் ஒருங்குசேர மேடைக்கு சென்று விருதை பெற்றவளை ஓரிரு வார்த்தைகள் பேசுமாறு கூற உவகையோ அனைவருக்கும் வணக்கம் தெரிவித்துவிட்டு, “அன்பை மட்டும் கடன் கொடுங்கள் அதுவே அதிக வட்டியுடன் திரும்ப கிடைக்கும் என்ற அன்னை தெரசாவின் வரிகளை அனைவரும் நினைவில் நிறுத்துங்கள் வாழ்வில் சகலமும் வந்தடையும்” என்று கூறி விடைபெற்று மேடையிலிருந்து கீழிறங்கினாள்.

அரங்கில் நிறைந்திருந்த ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு மனநிலையில் அவளை பார்த்துக்கொண்டிருக்க ஒருவன் மட்டும் அவளை அணு அணுவாய் ரசித்துக்கொண்டிருந்தான். அவன் கண்களுக்கு திறமைக்கேற்ற வளர்ச்சியை பெற்று வயதிற்கேற்ப வளர்ச்சியின்றி ஒடுங்கிய கண்களும், சுருங்கிய கன்னமும் என எலும்பும் தோலுமாய் இருப்பதாகவே தெரிந்தால் உவகை.

1997 ஆம் வருடம்

தனக்கு முன்னால் சென்ற சரக்கு வாகனத்தை முந்தி செல்ல முயன்ற இருசக்கர வாகனம் ஒன்று தன் கட்டுப்பாட்டை இழந்து சாலையோரம் ஒரு மரத்தில் மோதியதில் வாகனத்தில் பயணித்த கணவன் மனைவி இருவரும் தூக்கி வீசப்பட்டனர். கையில் இருந்த குழந்தையை தன் மேல் இறுக பற்றியிருந்தவாறே தலையில் அடிபட்டு ரத்தவெள்ளத்தில் கிடந்தாள் பெண்ணொருத்தி. அவ்வழியே தங்கள் நான்கு சக்கர வாகனத்தில் வந்த கஸ்தூரி குழந்தையின் அழுகுரல் கேட்டு வண்டியை நிறுத்த சொன்னார். முனியன் வண்டியை நிறுத்தியவுடன் இருவரும் அழுகுரல் கேட்ட திசை நோக்கி சென்றனர். அங்கே இருவர் ரத்த வெள்ளத்தில் தலையில் அடிபட்டு கிடக்க, ஐந்து மாத குழந்தை ஒன்று அழுதுகொண்டு இருந்தது. குழந்தையை தூக்கிய கஸ்தூரி முனியனிடம் அவர்கள் இருவரையும் வண்டிக்கு தூக்கிக்கொண்டு வருமாறு கூறினாள்.

அந்த ஆண் இறந்துவிட்டதாய் முனியன் கூற, அந்த பெண்ணையாவது காப்பாற்றலாம் என்று அவள் அருகில் லேசான சிராய்ப்புடன் ஆங்காங்கே இரத்தம் வர அழுதுக்கொண்டு இருக்கும் குழந்தையை அணைத்தவாறே சென்றாள் கஸ்தூரி. கஸ்தூரியையும் தன் குழந்தையையும் கண்களில் நீர் வழிய பார்த்துக்கொண்டிருந்த அந்த பெண் தன்னிடம் இருந்த ஒரு அட்டையை கஸ்தூரியிடம் நீட்டினாள். “சத்யா குரூப் ஆப் கம்பெனீஸ், சென்னை” என்பதை பார்த்து அதிர்ச்சி விலகாமல் அந்த பெண்ணை நோக்க, அவளோ தன் குழந்தையை அவர்களிடம் சேர்த்துவிடுமாறு கெஞ்சியபடியே தன் உயிரையும் விட்டிருந்தாள்.

Like what you read?
{{global.chaps[0].like_count}} {{global.chaps[0].like_text}}

Chapter - 2

விருதினை பெற்று தன் இருக்கையில் அமர்ந்த உவகைக்கு அருகில் இருந்த அனைவரும் வாழ்த்து கூற, அவ்வளவு உயரம் வளர்ந்தவளுக்கு தன்னால் ஒரு வாழ்த்து சொல்ல முடியவில்லையே என்று கண்கள் சிவக்க பார்த்துக்கொண்டிருந்தான் அந்த ஒருவன். விருது வழங்கும் விழா இனிதே நிறைவடைந்தது. அனைவரும் தத்தம் இல்லத்திற்கு கிளம்ப தானும் தன் இல்லத்திற்கு செல்ல தன் மஞ்சள் நிற வெஸ்பாவை நெருங்கிய உவகை “கண்ணம்மா” என்ற குரலை கேட்டு அதிர்ந்து நின்றாள்.

எவ்வளவு நேரம் அந்நிலையிலேயே நின்றாலோ அவளுக்கே தெரியாது, அவளருகில் வந்த ஒரு நான்கு வயது பெண் குழந்தை அவளது புடவையை பற்றி இழுக்கவே சுயநினைவு பெற்றாள். பின் தன்னை சுதாரித்துக்கொண்டு அந்த குழந்தையை நோக்கி மண்டியிட்டு குனிந்து “என்ன டா பாப்பா” என்று புன்னகை முகத்துடன் கேட்டாள். தன்னிடமிருந்த ஒற்றை மஞ்சள் நிற ரோஜாவையும் ஒரு சிறிய பரிசு பெட்டகத்தையும் உவகையிடம் கொடுத்து விட்டு அவளது கன்னத்தில் முத்தமிட்டாள் தானும் அந்த குழந்தைக்கு முத்தமிட்டு “உங்க பேர் என்ன” என்று கேட்க, “சந்தனா” என்று தன் பெயரை கூறியவள், சிரித்தவாறே அவளை விட்டு ஓடி மறைந்தாள்.

சந்தனா கொடுத்த ரோஜாவையும் பரிசையும் வண்டியில் வைத்துவிட்டு “இதை யார் கொடுத்திருப்பா” என்ற யோசனையுடன் தன் ஆசிரமம் நோக்கி விரைந்தாள் உவகை. ஒரு மரத்தின் மறைவில் நின்று நடந்தவைகளை பார்த்துக்கொண்டிருந்தவனிடம் அருகில் வந்து “சித்தப்பா நான் சித்திக்கு உம்மாவும், பூவும் குத்துட்டேன்” என்று தன் மழலை மொழியில் பேசிய சந்தனாவை தூக்கி தானும் அவளது கன்னத்தில் ஒரு முத்தத்தை பதித்தான் சத்யா என்று அனைவராலும் அழைக்கப்படும் சத்யநாராயணன்.

“எப்படியோ சித்தியை பார்க்கணும்னு அடம்பிடிச்சு பார்த்துட்ட கண்ணம்மா ஹாப்பி தான” என்று செல்லம் கொஞ்சியபடியே தன் நான்கு சக்கர வாகனத்தை நெருங்கினான். அவளது சிரிப்பில் மகிழ்ந்தவன் அவளை இருக்கையில் அமர வைத்துவிட்டு வாகனத்தை ஓட்ட ஆரம்பித்தான்.

கஸ்தூரி ஆசிரமத்தை நோக்கி விரைந்தவளை ஆசிரம வாசலில் அமைந்திருந்த விநாயகர் சன்னதி வரவேற்றது. புல் தரையில் இருபுறமும் வேம்பு, புங்கன் போன்ற மரங்கள் வரிசையாய் நிற்க நடுவில் ஆங்காங்கே போடப்பட்டிருந்த கற்களை கொண்டு அமைக்கப்பட்டிருந்த இருக்கையின் அருகில் சிறுவர் சிறுமிகள் குழுக்களாக பிரிந்து விளையாடிக்கொண்டிருந்தனர்.

தன்னுடைய வெஸ்பாவை வாகன நிறுத்துமிடத்தில் விட்டுவிட்டு தன் அலுவலக அறை நோக்கி சென்றாள். அந்த அறையில் காலையில் தான் பெற்ற விருதுடன் தன்னுடைய அழகான சிரிப்பையும் சேர்த்து படம்பிடித்து ஆளுயர அளவில் அவளது புகைப்படம் அவளை வரவேற்க காத்திருந்தது.

அன்று

“சத்யா குரூப் ஆப் கம்பெனீஸ் சென்னை.” சென்னையிலே மிகவும் புகழ்பெற்ற கட்டுமான பணிகளை மேற்கொள்ளும் ஒரு நிறுவனம். அதன் நிறுவனர் சத்யநாராயணமூர்த்தி, அவரது துணைவியார் மகாலட்சுமி, மூத்த மகன் ராஜசேகர், இளைய மகன் சந்திரசேகர், கடைக்குட்டி செல்ல மகள் இளவரசி. தன்னுடைய கடும் உழைப்பால் 15 வருடங்களில் அவர் அடைந்த உயரம் மிகவே பெரிது. மகன்கள் இருவரும் தொழிலில் தந்தைக்கு துணையாய் நின்றனர். மகள் இளவரசி பற்றிய விபரம் அவர்களது குடும்ப உறுப்பினர்கள் மட்டுமே அறிந்தது என்று கஸ்தூரி கேள்விப்பட்டிருந்தாள் அத்தகைய குடும்பத்தில் தங்கள் குழந்தையை சேர்த்துவிடுமாறு கூறியவளை யாரென்று அறியாமல் குழம்பிக்கொண்டிருந்தாள் கஸ்தூரி.

தங்கள் வாகனத்திற்கு குழந்தையை கொண்டுவந்து முதலுதவி செய்திருந்தாள். அங்கு கூடி இருந்தவர்களின் துணையுடன் இருவரையும் தங்கள் வாகனத்தில் ஏற்றிக்கொண்டு மருத்துவமனை நோக்கி விரைந்தனர். மருத்துவமனையில் இருவரையும் பரிசோதித்த மருத்துவர், அவர்கள் இறந்துவிட்டதாக கூறி குழந்தைக்கு மட்டும் சிகிச்சை மேற்கொண்டனர். அங்கிருந்தே அந்த பெண் கொடுத்த அட்டையிலிருந்த எண்ணிற்கு கஸ்தூரி அழைக்க, அது முழுதும் அடித்து ஓய்ந்தது.

அந்த பெரிய வீட்டில், அதிகாலை நேரத்தில் இந்த அலைபேசியின் ஒலி மட்டுமே கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. கஸ்தூரி மறுபடி மறுபடி அழைக்க நான்காவது அழைப்பில் மறுமுனை ஏற்கப்பட்டது. அழைப்பை ஏற்ற மகாலட்சுமி “ஹலோ” என்க “வணக்கம் மா நான் கஸ்தூரி” என்றாள். தன் உறக்கம் கலைந்த ஆத்திரத்தில் “எதுக்கு மா இந்த நேரத்துல கூப்பிட்டு இருக்க” அதிகாரமாக ஒலித்தது அந்த குரல்.

“அம்மா இங்க சென்னை வரும் வழியில, வண்டியில வந்த ரெண்டுபேரும் அவங்க குழந்தையும் அடிபட்டு கிடந்தாங்க. அவங்களை காப்பாத்த போன அப்போ அந்த பொண்ணு உங்க அட்டையை கொடுத்து குழந்தையை உங்க கிட்ட சேர்த்திட சொன்னாங்க இப்போ அப்போலோ மருத்துவமனையில இருக்கோம் மா. நீங்க வந்திங்கனா அவங்க யாரு என்னனு தெரியும்” என்று ஒருவாறு நடந்தவற்றை கூறி முடித்தாள் கஸ்தூரி. “நீ சொல்றது எனக்கும் யாருனு புரியல, எங்க கிட்ட குழந்தையை சேர்க்க சொன்னது யாருனு பார்க்க வரேன் என்று சற்றும் பதட்டமின்றி அதிகார தொனியில் கூறிமுடித்திருந்தார் மகாலட்சுமி.

Like what you read?
{{global.chaps[1].like_count}} {{global.chaps[1].like_text}}
Like what you read?
{{global.chaps[2].like_count}} {{global.chaps[2].like_text}}
Like what you read?
{{global.chaps[3].like_count}} {{global.chaps[3].like_text}}
Like what you read?
{{global.chaps[4].like_count}} {{global.chaps[4].like_text}}
Like what you read?
{{global.chaps[5].like_count}} {{global.chaps[5].like_text}}
Like what you read?
{{global.chaps[6].like_count}} {{global.chaps[6].like_text}}
Like what you read?
{{global.chaps[7].like_count}} {{global.chaps[7].like_text}}
Like what you read?
{{global.chaps[8].like_count}} {{global.chaps[8].like_text}}
Like what you read?
{{global.chaps[9].like_count}} {{global.chaps[9].like_text}}
Like what you read?
{{global.chaps[10].like_count}} {{global.chaps[10].like_text}}
Like what you read?
{{global.chaps[11].like_count}} {{global.chaps[11].like_text}}
Like what you read?
{{global.chaps[12].like_count}} {{global.chaps[12].like_text}}
Like what you read?
{{global.chaps[13].like_count}} {{global.chaps[13].like_text}}
Like what you read?
{{global.chaps[14].like_count}} {{global.chaps[14].like_text}}

{{user_data.book_status}}

Literature & Fiction | 15 Chapters

Author: Idhazhini Krishnan

Support the author, spread word about the book to continue reading for free.

Why don't you tell your friends how you liked the book?

Uvagai

Comments {{ insta_features.post_zero_count(insta_features.post_comment_total_count) }} / {{reader.chap_title_only}}

Be the first to comment
Reply To: {{insta_features.post_comments_reply.reply_to_username}}
A-
A+
{{global.swiggy_msg_text}}