ಇಲ್ಲಿ ಪಯಣವು 'ನಾನು' ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಯಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಮನುಷ್ಯನು ತನ್ನ ಹೆಸರು, ಅಂತಸ್ತು, ಆಸ್ತಿ ಮತ್ತು ಸಂಬಂಧಗಳೇ ತಾನು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿರುತ್ತಾನೆ. ಶೂನ್ಯನು ಈ ಪ್ರತಿಯೊಂದು 'ಕವಚ'ವನ್ನು ಕಳಚುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಗದ್ದಲದ ಪ್ರಪಂಚದಿಂದ ಮೌನದ ಕಡೆಗೆ, ಭೂತ-ಭವಿಷ್ಯತ್ತಿನ ಚಿಂತೆಯಿಂದ 'ವರ್ತಮಾನ'ದ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಬರುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯೇ ಇಲ್ಲಿನ ಜೀವಾಳ. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಳಿಸಿ 'ಶೂನ್ಯ'ವಾಗುವುದೇ ಈ ಭಾಗದ ಸಿದ್ಧಿ.ಒಮ್ಮೆ ಮನಸ್ಸು ಶೂನ್ಯವಾದ ಮೇಲೆ, ಅಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಸೃಜನಶೀಲತೆ ಅರಳುತ್ತದೆ. ಈ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಶೂನ್ಯನು ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿದ್ದುಕೊಂಡೇ ಅಲಿಪ್ತನಾಗಿ ಬದುಕುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂದು ತೋರಿಸಿಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಕರ್ತೃತ್ವದ ಹಮ್ಮಿಲ್ಲದೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದು, ಮಕ್ಕಳಂತಹ ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆಯುವುದು ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯೊಂದಿಗೆ ಸಂವಾದ ನಡೆಸುವುದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಶೂನ್ಯ ಎಂದರೆ ಜಡತ್ವವಲ್ಲ, ಅದು ಅನಂತವಾದ ಸೃಜನಶೀಲತೆಯ ಮೂಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಕಾಂಡವು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುತ್ತದೆ.